به گزارش کردپرس، گزارش تحلیلی مجله نیوسپیسز با عنوان «شرکای مصلحتی؛ محدودیت‌های تعهد ایالات متحده به کردهای سوریه» نشان می‌دهد که اتحاد یک دهه‌ای واشنگتن با نیروهای کرد سوریه بیش از آنکه مبتنی بر حمایت سیاسی از خودگردانی کردها باشد، بر اساس ملاحظات امنیتی و منافع مقطعی آمریکا شکل گرفته و اکنون نیز در حال پایان یافتن است.

این گزارش که در مارس ۲۰۲۶ منتشر شده، تأکید می‌کند کردهای سوریه که حدود ۱۰ درصد جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند، طی دهه‌ها از مشارکت سیاسی، حقوق فرهنگی و حتی تابعیت محروم بوده‌اند. با آغاز بحران سوریه در سال ۲۰۱۱ و عقب‌نشینی دولت مرکزی از برخی مناطق شمالی، گروه‌های کردی به‌ویژه حزب اتحاد دموکراتیک (PYD) و یگان‌های مدافع خلق (YPG) توانستند کنترل بخش‌هایی از شمال سوریه را در دست بگیرند.

ظهور داعش در سال ۲۰۱۴ نقطه عطفی در روابط آمریکا و کردهای سوریه بود. به نوشته این گزارش، واشنگتن در جست‌وجوی نیروی زمینی قابل اتکا برای مقابله با داعش، به سمت ائتلاف با نیروهای کردی رفت و از دل این همکاری، «نیروهای دموکراتیک سوریه» (SDF) شکل گرفت؛ ائتلافی که ستون اصلی آن را نیروهای کرد تشکیل می‌دادند.

بر اساس این تحلیل، نیروهای دموکراتیک سوریه در آزادسازی رقه و فروپاشی خلافت سرزمینی داعش نقش کلیدی ایفا کردند و سپس مسئولیت نگهداری هزاران زندانی وابسته به داعش را برعهده گرفتند. همزمان، آمریکا با هزینه‌ای به‌مراتب کمتر از جنگ‌های عراق و افغانستان، نفوذ خود را در شمال‌شرق سوریه حفظ کرد و علیه منافع ایران و روسیه نیز اهرم فشار به دست آورد.

با این حال، گزارش تصریح می‌کند این اتحاد همواره شکننده بوده است. ترکیه به‌عنوان عضو ناتو، یگان‌های مدافع خلق را شاخه‌ای از حزب کارگران کردستان (PKK) می‌داند و بارها علیه مواضع کردها در سوریه عملیات نظامی انجام داده است. همچنین اداره مناطق عرب‌نشین توسط ساختارهای تحت نفوذ کردها، موجب تنش‌های قومی و محلی شد.

نویسنده معتقد است پس از سقوط حکومت بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴ و روی کار آمدن دولت انتقالی جدید در دمشق، اولویت‌های آمریکا تغییر کرده است. واشنگتن اکنون دولت جدید سوریه را شریک مناسب‌تری برای تأمین ثبات، مهار داعش و کاهش حضور مستقیم نظامی خود می‌بیند. به همین دلیل، از کردها خواسته شده در ساختار دولت مرکزی ادغام شوند.

در بخش دیگری از گزارش آمده است که در جریان درگیری‌های ژانویه ۲۰۲۶ میان دولت جدید سوریه و نیروهای دموکراتیک سوریه، واکنش آمریکا محدود به درخواست آتش‌بس بود و برخلاف گذشته، حمایت عملی تعیین‌کننده‌ای از نیروهای کرد انجام نشد. این مسئله از نگاه نویسنده نشانه روشنی از کاهش ارزش راهبردی SDF برای واشنگتن است.

جمع‌بندی گزارش این است که سیاست آمریکا نسبت به کردهای سوریه نه ایدئولوژیک، بلکه کاملاً ابزاری بوده است؛ یعنی هر زمان مطالبات کردها با اهداف ژئوپلیتیکی واشنگتن همسو بوده، حمایت شده‌اند و هر زمان معادلات تغییر کرده، این حمایت نیز کاهش یافته است.

این گزارش هشدار می‌دهد تجربه کردهای سوریه می‌تواند بر اعتماد سایر بازیگران غیردولتی منطقه به وعده‌های امنیتی آمریکا نیز اثر منفی بگذارد.